AİLEDE ÇOCUK EĞİTİMİ VEYA TERBİYESİ

Çocuk    en  büyük  eğitimi   ailesinden  alır. Çocuğu  etkileyen   üç   temel  esas   vardır.  Birincisi ve  en  önemlisi ailedir.  İkincisi   bulunduğu   çevre.  Üçüncüsü  de  okuldur.  Eğer  çocuk ailesinden   yeterli  eğitimi alamaz  ise  hayata  bir   sıfır   yenik   başlar.  Çünkü   çocuk; temizliği, yeme  içme  adabını, terbiyesını,  güzel söz  ve  davranışları,   konuşma düzenini   neticede   hayat kurallarını   tümünü   önce ailesinden   alır  ve almalıdır.  İşte  burada   önemli   olan   ailenin bu  eğitimi  verecek  düzeyde  olup  olmaması  baş  rol  oynar.   Erkek  çocukları   genelde   babayı  kendisine  örnek  alır.  Kızlarda  annelerini. Sürekli   bağıran   ve  küfürlü   konuşan   bir  baba   her  halde   çocuğa  iyi   bir  örnek  olmuyordur.  Zamanla   oda  bağırarak   ve  küfürlü   konuşmaya    başlayacak.  Hatta dayak    yiyorsa   kendisi de  dayak   atmayı  deneyecektir. Sigara   içiyorsa   veya  içki   içiyorsa, çocukta  bunu   görüyorsa  değişik   yöntemlerle    çocukta   onu  denmeye  başlayacaktır. Anne  de   aynı   pozisyondadır.  Hareketlerini, konuşma  üslubunu, giyim   kuşamını,  temizlik  kurallarını   yerinde   ve düzenli  yapamıyorsa   oda çocuğuna   baştan  zarar   veriyor  demektir. En iyi   mürebbi  evin  annesidir.  Annenin yerini   tutacak   başka bir  terbiyeci   yer yüzünde    mevcut    değildir.  Onun  şefkati   ve terbiyesi   tartışma  konusu  bile  olamaz.  Burada  şu  da  önemlidir. Anne  ve  baba güzel   bir  aile  terbiyesi  almış  olması  esasdır.   Olduğu  kadarını  verirsin,  olmayanı   veremessin. İkinci  etmen   çevredir. Çocuğun  yetiştiği  çevre  ahlaken   çürümüş ise   çocukta   elbette   o  ortamdan  güzel  şeyler  alması  biraz  zor  olacaktır.  Aile bunu  da   hesaba katmak   zorundadır.  Üçüncüsü:    Önemli    etkenlerden   biride   çok önem  arzeden,      çocuğun geleceğini   iyi  veya   kötü    yönde   belirleyen,  bir  bakıma   çocuğun geleceğine    yön   veren  kurumlar   okullardır.  Kaliteli  bir  eğitim   elbette  çocuğu   olumlu  yönde  yetişmesine   katkı  sağlayacaktır. Gayretli  ve  kendi   branşında   başarılı  bir   öğretmen    elbette  öğrenciye    büyük   katkısı    olacaktır. Salla  başı, almaaşı,  veya    gün geçsin  para  gelsin, kabilinden   bir   öğretmen  çocuğa  pekte    katkısı olacağı   düşüncesinde   değilim. Son  zamanlarda   eğitime   büyük  darbe   vuran   bir    konu  müşahede   ediyorum.  Ailelerde   aşırı  şımartılmış   bir  nesil  görüyorum .  Çocuklar   adeta  büyükleri   esir  almış  durumda.  Aman   ne isterse   verin,  ne yaparsa   karışmayın,  kızmayın, sert  davranmayın,  tabi bununda   bir  ölçüsü var.  Çocuk   adeta evde   baş komutan   ve  aileyi  esir   almış   durumda.   Bu  çok tehlikeli   ve  kötü bir  gidişattır.  Çocuk  öğretmeni   hiç  tınmıyor.  Olmadık  yaramazlığı   yapıyor.  Biraz  sert  konuşsan   bana bağıramassın,  veya  kulağından  tutsan    hemen  şikayete  gidiyor.  Hatta  mili eğitime    şikayet  diyor. Öğretmen  adeta    nerdeyse  çocuğun  elinde    oyuncak olmuş.  Buyüzden   emekliliğini   iple çeken   öğretmen  arkadaşları  tanıyorum.  Bukonu   eğitime ciddi    zarar   veriyor. Buna  bir sınır  getirilmesi    lazımdır.  Şahit olduğum  bir  olay var.  Cidden  üzücü. Aşırı  şımarık   bir öğrenci   öğretmen   bir gün  kulağından   hafifçe  tutmuş    yapma   çocuğum, evladım   sana  hiç yakışmıyor   diyor.   Hemen çocuk   gitmiş   annesine. Annesi   bir  hışım la   okula   geliyor. Öğretmeni    çağırıyor.  Çocukta  yanında   Bağırıyor   öğretmene  nasıl   sen  benim  çocuğumun   kulağını   tutarsın, dokunamassın ,  olmadık  hakaretler  yapıyor.   Şimdi   bu pozisyonda   o  öğrenci  o  öğretmene   ne kadar    saygı  duyar.  O   öğretmen  öğrencilerine   ne kadar   faydalı   olabilir. Adeta  aşağılanmış   bir öğretmenin  siz  okuldaki ruh  halini   düşünün  artık.  İnanın   bu gibi   çok  örnekler  var.   Benimde başımdan   geçti. Halk  diyor ki ,  okul   çoğaldı  ama   eğitim   zayıfladı.  Öğrenciler çok   saygısızlaştı.  Toplum  bunun  farkında.  Burada asıl  hata   ailelerde.  Çocuğun taleplerinde   sınır  yok,  bırak    öğretmeni   büyüklerine    saygı da  yok.  Yukarda da   ifade  ettim, çocuklar  aileleri   esir almış  durumda.  Allah  Resul’ü  “  Ana baba   çocuğuna   güzel  terbiyeden    daha     büyük   bir  miras   bırakamaz “    buyurmaktdır.   Dünyayı   kazandıralım    derken,   ebedi alemini    kaybettirmeyelim.   Ana baba    bunun   şuurunda  olması   lazım. Yoksa  bu işin   halledilmesi    çok zor    olacaktır.  Bunun çözümü   şu  an nasıl  olur  onu da  bu  işin   uzmanlarına havale  ediyorum.  Rabbim sağlıklı    ve  sağlam  bir  aile  yapısı  ve  sağlam    bir nesil   nasip   eylesin.   Allah’a  emanet   olun.                                     

                                                                                                                                                                                                                                                                          

YORUM EKLE

banner16

banner15