TOPLUMSAL HASTALIKLARDAN BİRİ VE EN KÖTÜSÜ, IRK VE SİYASİ HASTALIKLARDIR

Tarihin     çeşitli    devirlerin  de    bu  ırkı    ve  siyasi    çalkalanmalar   çok   sık  görülmüştür.   Sonun da    kazanandan    çok     hep  toplumlar  zarar    görmüştür.    Birçok     masum  insan,   suçsuz    yere  ölmüş   yahut    sıkıntı    çekmiştir.  İnsanların    sürekli    hep  kendilerini     haklı,  karşıdakini     haksız    telakki    etmelerinden  dolayı  bu  sorunlar     devamlı  yaşanmıştır.   Bu  yanlışı    önlemenin    çarelerinden     biri    şudur.  Hatasız  insan  olmaz.  Sürekli    kendini    haklı  görmek    zaten     büyük  bir  hatadır.    Meşhur    şöyle    bir  kural  var.  “   İnsan  demeli  ki;  benim  mesleğim,  görüşüm,   doğrudur   ve  haktır   diye  bilir.   Ama  yalnız    benim ki    haktır    diyemez.”    O  zaman     büyük  haksızlık    yapmış  olur.  Çünkü    doğruya   ve  hakka    giden    çeşitli    yollar  vardır.   Biri  kapanacak    olsa   diğerinden    gidilir.  Bu  bir  sari  hastalık  gibi    uzayıp     günümüze  kadar    gelmiştir.   Hatta  güç  kaybetmemiş    aynı  hızla    devam  etmektedir.  Bunun  çok  örnekleri  var.   Ben  bir  örnek    tarihten,  bir   de  günümüzden     bir  kıyaslama    ile    açıklık     getirmeye   çalışacağım.  Hz.   Osman    zamanı,  onu   istemeyen    bir   gurup,   halifelikten    azletmek  için  çeşitli    kumpaslar   kurmaya  başlarlar.   Bahanelerinden    bir  tanesi ;  Hz.  Osman   Emevi    sülalesindendir.   Hz.   Ali    ise  Haşimi    sülalesinden. Haşimi    olanlar  Halifeliğe    Hz.  Alinin    daha    layık    olduğunu   düşünerek   onu destekleyerek,  halife  olması  için    gizli  gizli    mücadeleye    başlarlar. Bir  bakıma    burada    bir  ırkı    üstünlük    mücadelesi     baş  gösterir. Peygamberimiz   ( sav )   sağlığında    bunu     yasaklamasına,  hatta  “ ayağımın   altındadır “   demesine  rağmen,   sanki   unutulmuşçasına    filizlenmeye    başlar.  Bir gün    Hz.   Osman    hutbe  okurken,  mescidin   içerisinden   bir  grup   ayağa    kalkarak,  konuşmasını  kesmesi    için    ona  bağırmaya    başlarlar.  Hatta  daha da    ileri  giderek,  kes  sesini    diye   onu  taşlamaya    başlaralar. Daha  sonra    onu  mescidin   içerisinde   iyice  hırpalayıp,  yara  bere  için  de    bırakıp    giderler.   Evine  zar  zor     gidebilen    Hz.  Osman    hastalanarak    yatağa  düşer.  Onlar    Halifeye    o  kadar    kızmışlar  ki,   onu  eve    hapsedip,  yanına  kimsenin    gidip   gelmesine  de   izin   vermezler.  Onu  orada    aç  ve  susuz   bırakıp     öldürmek    niyetindeler. Durumu    görüp    acıyan,  Peygamberimizin    Hanımı    Ümmü    habibe,  iki    kırba  su  doldurup     ona  götürmek    ister.   Yolda    onu  görünce    dönmesini    söylerler.  Ümmü    Habibe  diretince   onu  da  tartaklayıp   kırbasını    parçalayıp    atarlar   dönmek  zorunda    kalır.  Hz.  Talha   onlara ;   sizin    Rasulullah’ın     hanımınada mı    saygınız  kalmadı  der.   Devamında ;   Allah    Rasulü   bir gün    şöyle  demedi  mi   diye  şunu   söyler:   “ Ahirette    her  Peygamberin    bir   arkadaşı    olur, Osman  da    benim    arkadaşımdır,  demedi  mi ?    Yine  bir  gün  herkes    halka  olsun    arkadaşının    elini    tutsun   dedi.  Rasulullah   da  gidip   Hz.  Osman’ın   elini    tutmadı  mı   der.  Der  ama   gözünü  kan bürümüş    bir  grup   asiler    onu da   dinlemez.  Israrla   kendi  sülalesinin   Halife    olmasında   diretirler.   Daha  da   ileri  giderek,   Hz.   Osman’ın  evini    basarak,   kapıyı    kırıp    içeri  girip    onun    şehadetine    kadar    vardırırlar.  Bir  ramazan    günü,  ikindi    vakti,  o   Kur’an    okumaktadır.  Tam  o sırada   asiler    onu   hançerleyerek    şehit  ederler.   Vücudundan    akan   kan  şu  maal de  bir  ayetin    üzerine   damlamaktadır.  “  Allah     sana    kafidir”   Yani;  Allah    sana  yeter, denmektedir.  Bu  olaydan   sonra   ortam   durulmaz,  aynı   fikir  ayrılıkları   devam  eder.  Daha   sonra   olay   Hz.  Alinin  de   şehadetine    kadar   gider.   Sonuç    olarak şunu    anlıyoruz ;  Irkcılık   ve    gözü  kapalı   kör  siyaset,  Hep  kendi   haklı  ve  doğru   kabul   etme,    topluma    sürekli    zarar  vermiştir.   Günümüzde  de   bu   hastalık   aynen   devam  etmektedir.  Muhalifinde  olan   ağzı  ile   kuş  tutsa, yine   karşıdakine   yaranamıyor.   O   adeta  düşman  gibi  görünü  yor.  Bu  da    bölünmelere,  iç  çekişmelere   ortam  hazırlıyor.   Günümüzde  ki   en   kötü    hastalıklardan   biri   de    budur.  Dışarda ki    Ülke    düşmanlarının    da  ekmeğine    yağ    sürüyor.   Olan   hep  bize  oluyor.  Ülke  içerisinde   yaşayan    tüm  halkları    bir  bütün  olarak,  eşit   vatandaş   olarak    kabul  etmedikçe,  İçteki   suyu    bulandıran   hainler   ve  dışarda   fırsat    bekleyen    leş  kargaları    hiç   eksik    olmayacaktır.   Rabbim    bu  Millete   birlik     ve  beraberlik     şuuru    ihsan    eylesin. Şu anda  bile  bunu  körükleyen  içte  ve dışta  tehlikeli   mihraklar   var.  Ülkemizi  ve  insanları  parçalayıp,  bir  birine  düşürmeye  çalışan   çok  tehlikeli   oyunlar    oynanmaktadır. İnşallah  bunlara  fırsat  vermemeye  gayret   gösterelim.  Yüce  rabbim ,   bizlere   birlik  ve  beraberlik    şuuru   ihsan  eylesin.

 Kainat’ın    sahip   ve  yaratıcısına     emanet    olun.

YORUM EKLE

banner15