BAKLA

Baklagillere adını veren bir yem bitkisidir bakla.Ailenin diğer üyeleri: Fasulye, nohut, mercimek, bezelye, börülce… Baklaproteince çok zengindir. Yem bitkisidir ama yemeği de yapılır. İnsan için yemekolur. Hem taze olarak hem de kurusundan ağızlara layık yemekler yapılır. Bilenbilir bunu. Herkes bilmez bakla yemeği yapmayı. Hatta horlanır bakla. “Eşşekpaklası” diye yerilir bizim Oğulcuk’ta. Öyle ekimini, dikimini yapan yoktur.Bir Mehmet kardeşim eker, bir de ben. Geçen baharda tohumunu ben kardeşimMehmet’ten almıştım. 
Oysa baklanın ne çok faydası var. Bazılarını yazayım: Kötü kolestrolü düşürür.Böbrek taşlarını döker. Kabızlığa birebirdir. Kemikleri güçlendirir. İştahaçıcıdır. Diyete “niyet” edenler için doyurucu ve besleyici bir gıdadır bakla.
Bizim Oğulcuk’ta baklaya “pakla” derler. Pakla’daki “k” sesini de hırlak “h”gibi söylemek lazım sözcüğü tam seslendirmek için. “Pakla” derken kastedilen“fasulye”dir efendim. Fasulye pek bilinmez. Fasulyenin kurusuna ”Ağpakla (Akbakla)” , tazesine, yeşiline “Göoğpakla (Gök bakla) denir. Bu birleşikteki“Göoğ” sözcüğü olgunlaşmamış, taze anlamına geliyor.
Tekraren yazayım. Buradaki “bakla” bildiğimiz bakla değildir.“Fasulye”dir. 
Şimdi diyeceksiniz ki: “Bakla Oğulcuk’ta pek bilinmez. Ekimini, dikimini yapanyoktur, dedin. Sonra fasulyeyi baklanın tahtına oturttun.” Haklısınız. Fasulyebizim Oğulcuklu’ya biraz sosyetik mi geliyor ne? Çok kullanılmıyor. Pakla(bakla)nın söyleyiş kolaylığı var. Daha sıcak. Daha samimi… 
Bu izahatın ardından iki fasulyeli türkülerden bahis açayım. Bir Burdurtürküsü:
.
“Ak fasulye oldu mu
Selelere doldu mu
Gönderdiğim çoraplar
Ayağına oldu mu
.
Ak fasulye soyulmaz
Gökte yıldız sayılmaz
Dirmil’den yâr sevenin
Hiç kolları yorulmaz”
.
Bu bir oyun havasıdır. Şıkırdaktır, fıkırdaktır. Bir de:
“Aman bu fasulye yedi buçuk liraya
Hem kaynasın, hem oynasın” var diyeceğim de söz uzayacak. Arzu eden baksın becanım. Biz tekrar fasulyeden “pakla”ye geçelim.
.
Ben daha küçükken adını aldığım cennet mekan dedemin yanında kalırmışım. Dedemanama “Hacca!” derdi. Adı Hatice anamın. Ben de dedemden öğrendiğimi dermişimanama “Hacca!” Gülüşürlermiş. Ben pek ayrımında değilim.
Sabah erkenden kalkar gidermişim dedemin odasına. Geç vakte kadar gelmezmişim.Anam da rahat edermiş. Başında daha benim gibi dört beş sofra gediği daha var.
Dedem beni çok severdi. Bir de bacım Ayşe’yi… Sebebine gelince ben adınıtaşıyorum. Ayşe de dedemin ilk eşi Ayşe’nin adını almış. Bize özel ilgisi buyüzdendi dedemin.
Dedemin odası avlunun doğusunda yukarı doğru hafif bayırın yüzündeydi. Sankiiki katlı gibi yüksekti aşağıdan, avludan bakınca. 
Anam zaman zaman pişirdiği yemeklerden alır getirirdi. Pişirdiği de bulgurçorbası, düğurcük çorbası, un çorbası, mantı, pilav, kumpür aşı vee ağpakla.Veya göoğpakla… Ben de küçüklükten beri çok severim fasülye yemeğini. Tazefasulye, kuru fasulye…Fark etmez. Aynı kefeye koyarım.
Anam anlatırdı. Zaman zaman dedemin odasında pencereye çıkarmışım. Demirparmaklıklara tutunur bağırırmışım aşağıya:
-Haccaa! Ağbalak mı bişirdin göoğ balak mı bişirdin? Acıkdık hadi gayri…
Bak bak bak…Baklayı “balak” yapmışım. Olmuş ak bakla “ağbalak”. Göoğ bakla da“göoğbalak”laşmış.
Hey gidi günler. Cennet mekan anam anlatır anlatır gülerdi.

YORUM EKLE

banner14

banner13

banner17